Analîzek li ser Daxuyaniya KCKê

Ev daxuyaniya Hevserokatiya Konseya Rêveber a KCKê, ne tenê daxuyaniyeke siyasî ya rojanî ye, di eslê xwe de metnekî felsefîk û paradîgmatîk e ku xetên sor, felsefeya azadiyê û lihevkirina civakî ya Tevgera Azadiyê şîrove dike. Di vê çarçoveyê de, em dikarin naverok, danezan û felsefeya daxuyaniyê di bin çend xalên bingehîn de binirxînin.

Felsefeya ‘vîna azad’ û redkirina ferzkirinê

Daxuyanî rasterast bi redkirina ferzkirin û siyaseta ‘emrîwarî’ dest pê dike. Di felsefeya azadiyê de, mafê diyarkirina çarenûsê û xwebûn a ontolojîk li ser esasê lihevkirin û diyalogê ava dibe. KCK dema dibêje ‘Ne Rêber Apo ne jî Tevgera me ferzkirinê qebûl nake’, li dijî hişmendiya serdest a ku dixwaze çareseriyê di çarçoveyek yekalî de bispîne, dileyîze. Ev helwest nîşan dide ku aştiyeke rasteqîn tenê bi naskirina vîna aliyê din û bi nîqaşeke wekhev pêkan e. Ferzkirin, felsefeya şer û bindestiyê kûr dike. Lihevkirin diyalog û parvekirina vînê ye.

Têkiliya organîk a navbera rêbertiyê, tevgerê û gel

Yek ji xalên herî felsefîk û stratejîk di daxuyaniyê de, destnîşankirina yekparebûna tevgerê ye. Dewleta Tirk û siyaseta serdest dixwazin di navbera Rêber Abdullah Ocalan, Qendîl (KCK) û DEM Partiyê de qutbûnekê an jî cudahiyekê çêbikin. Daxuyanî li dijî vê felsefeya ‘parçekirin û birêvebirinê’ disekine. Bi gotina ‘Birayarek têkildarî vê rêxistinê bi rengekî hevgirtî tê girtin û bi hevgirtî jî bi cih tê anîn’, tê destnîşankirin ku rêxistin felsefeyeke giştî ye û nêzîkatiyên cihêxwaz ên li hemberî şervan û rêveberan ê bibe sabotekirina pêvajoyê. Ev ruhê ‘Yekbûna Organîk’ e.

Felsefeya statu û azadiyê û şertên karkirinê yên azad

KCK tîne ziman ku di kongreyên wan de biryar hatiye girtin ku pêvajoya bêçekbûnê tenê ji aliyê Rêber Abdullah Ocalan ve dikare bê meşandin, lê ji bo vê yekê jî divê ‘şert û mercên karkirinê yên azad’ bên afirandin. Ev yek di felsefeya hiqûq û siyasetê de tê wateya; Tu nikarî ji mirovekî di bin tecrîdê de û di girtîgehê de daxwaza avakirina paşerojeke azad bikî. Azadiya raman û karkirinê, bingeha exlaqî û polîtîk a her cûre peymana civakî ye. Tecrîd bixwe amûreke şerê taybet e û heta ku statûya Rêber Ocalan neyê guhertin, çareserî wekî xeyalekê dimîne.

Rexneya li ser şerê taybet û paradoksa aştî-amadekariya şer

Daxuyanî balê dikişîne ser paradokseke mezin. Ji aliyekî ve qala qanûna aştiyê tê kirin, ji aliyê din ve Musteşarê MÎTê Îbrahîm Kalin li Bexda û Hewlêrê amadekariya operasyonên nû yên leşkerî dike. Di felsefeya siyasetê de ji vê re ‘dûrûtî’ an jî ‘makyavelîzm’ tê gotin. KCK rûyê rastîn ê vê siyasetê aşkere dike û dibêje ku eger qanûnek mîna ‘qanûna vegera li malê’ (ku kurdan wekî poşmanbûnê dibîne) bê derxistin, ev nabe çareserî. Çareserî divê radîkal, demokratîk û rûmetdar be, ne ku wekî teslîmiyetê were pênasekirin.

5. Entegrosyona Demokratîk û Peymana Civakî ya Nû

Di encamê de, daxuyanî derî li pêvajoyê nagre. Berevajî vê, vîna xwe ya pêncî salan a ji bo ‘entegrasyona demokratîk’ a bi Tirkiyeyê re dubare dike. Ev têgiha ‘Entegrasyona Demokratîk’ di felsefeya siyasî ya Rêber Ocalan de cihê xwe yê herî girîng girtiye. Ev ne qutbûn e, ne jî teslîmiyet e. Di nava sînorên heyî de avakirina jiyana hevpar a li ser bingeha wekheviya neteweyî, çandî û siyasî ye. KCK berpirsyariyeke dîrokî dixe ser milê dewletê û banga hişyariyê li raya giştî dike.

Ev daxuyaniya KCKê wekî daxwaza rûmet, azadî û diyalogeke rasteqîn e. Ew bi zimanekî zelal dibêje: Kurd amade ne ji bo aştiyeke rûmetdar ku vîna wan û Rêbertiya wan nas dike. Lê ew ê tu carî nebin peyayê siyasetên şerê taybet û lîstikên ku bi navê ‘aştiyê’ tên lîstin. Çareserî ne bi rûpala ‘poşmanbûnê’, lê bi rûpala ‘naskirina wekheviyê’ dest pê dike.