
Sazûmaniya aboriya civakî
Tevgerek bi fikrekê dest pê dike; di nav civateke biçûk ango komekê de zîl dide; bi kar û xebatên wê ve can digire û di nav civata mezin de digivire.

Tevgerek bi fikrekê dest pê dike; di nav civateke biçûk ango komekê de zîl dide; bi kar û xebatên wê ve can digire û di nav civata mezin de digivire.
Di termînolojiya aboriyê de gotina “subsîstence economy” xwedî cîhekî hêja ye. Li gor zimanê me wek aboriya edetî, kevneşopî, ya zemanê berê an jî ya kalubavan tê bilêvkirin.
Tewna teknolojiyê diguhere, pergala civakê jî pê re vedigihure.

Peyva teknolojiyê vê gavê gelekî populer e. Kesek çawa her roj li ser û çavên xwe mêze dike, an jî cil û bergên cuda li xwe dike, alavên teknolojiyê jî wisa bi kar tîne.
Çîroka şaristaniyê ji heleke din ve dîroka şer e. Divê bê pirsîn ku gelo bi saya şer mîrovahî bi pêşket? An jî çima şer diqewimin? Ma şer hergav neyînî ye? Gelo li dewsa ew rê û dirbên şer neçar...

Vê gavê karê herî hêsan karê bi riya hizra teorîk dijberiya kapîtalîzmê ye.
Heke şaristanî bi pîvanên qalkirina modernîzmê bê pêşkêşkirin, belê rast e, em civateke şareza nîn in.

“Me, mala xwe li ser riya xelqê ava kiriye. Her kî tê bi malovaniya me têr nabe û çav berî mal û milkê me dide.”
Bi rastî Tirkiye welatekî balkêş e. Balkêş e ku ew çîroka "Yaşar ne yaşar ne yaşamaz" (Yaşar ne heye, ne tune ye) encax li vî welatî diqewime. Lêbelê bêhtir çîrok hene ku hê jî berdewam in.

Hemû cure zanist şagirtê xwezayê ne. Bi saya xwendina zimanê xwezayê mirovahî li xwe hay bû.

Bifikire!Ji nişka ve telefona te kilît dibe û naxebite. Ne dikarî telefon bikî, ne dikarî înternetê bi kar bînî û ne jî dikarî agahiyên tê de kombûyî bi kar bînî.

Hêz erkek e ku bikarî pê kar bikî. Wekî bi saya xebata kesekî ya ji bo demekê, heke tiştek biqewime wê çaxê hêz aşkera dibe û derdikeve meydanê. Ew hêz tiştekî berbiçav nîn e.

Em bi destê xwe zarokên xwe radestî dewletê dikin.

Li gorî marksîzmê, divê milkiyet rabe. Her tişt bibe malê dewletê. Lê belê tecrûbeyên dîrokî nîşan dan ku ev çewt e. Dewlet bixwe wek monopolê dibe xwedî milkiyeta herî mezin.

Dewleta Tirkiyeyê li hember kurdan;1- Bênavber şerê çekdarî dimeşîne.2- Bi riya perwerde, çand û civakî asîmîlasyonê berfireh dike.

Gava ku em danişin û bi rêyeke rast li ser halê xwe piponijin, divê em an hişê xwe bixwin an jî xwe bikujin. Lê nabe, me nekiriye û em nakin. Em newêrin hevrûyî xwe bibin û lewma jî ji xwe direvin.

Pergal li ser hîmê hiyerarşiyê avabûye. Belê ji destpêka şaristaniyê heyanî roja îroyîn, cure bi cure pergal hatin avakirin.

Rabûn, rûniştin, danûstendin, kirrîn û firotin, şer û aştî, navbeynkarî, lihevkirin, jihevcudabûn.

Çêkirin û peydakirina amûrên şer hergavî pêşengiya hemû teknolojiyan dike. Ji destpêka merivahiyê heyanî roja îro, ev wek rêgezeke bingehîn hatiya hûnandin.

Em civateke rêncber in. Pîşesazî layîqî me ye. Û em dikarin vî gewherî zeft bikin. Wekî tê zanîn warê kurdan rengîn e.

Hefta çûyî li gelek deverên cîhanê şewatên giran çêbûn.

Hêman, nîşane yan jî dirûvên fikriyata mirovahiyê di kîjan zîmanî de zêde bin, bawer bikin ew ziman û civata wî zimanî bi kar tîne, pêşketî ne. Zên, zîhîn, dîn, dîhîn, dîtin, hema ji yek kokê tên.