Meha îlonê rêzefîlmek hatiye weşandin. Navê wê rêzfîlmê ‘No man’s land’ an jî bi navê xwe yê din ‘şerê ji bo nîvê heyvê’ ye. Mirov dikare bi nav dest pê bike, beriya ku şîroveyek li ser naverokê bike.
Em gelek caran qala astengî û êrîşên dewleta tirk ên li hemberî kurdan û bi taybetî li dijî jinan dikin. 5’ê nîsanê careke din êrîşî aktîvîstên li Amedê kirin.
Di dîrokê de gelek êrîşên hovane pêk hatin. Dema em îro çavekî li dîrokê bigerînin, ji wan êrîşên hovane em dikarin gelek mînakên bi çekên kîmyewî bibînin.
Dubare qalkirina êş û îşkence, êrîş, dagirkerî û hemû cureyên kiryarên dermirovî pir zehmet tê. Lê vegotina van bûyeran hîn barek girantir dide ser milên me.
Hûn keda jinan di jiyana xwe de dibînin gelo? Dengê wan dibihîsin? Belê jinên kurd êdî li her dera lê dijîn; li dijî zilm, îşkence, kuştin, dagirkerî, li dijî binpêkirina mafan û binpêkirina kedê...
Gelo wê heya kengî ev êrîşên dagirkeriyê yên dijmirovî dewam bikin? Dema ez vê yekê ji xwe dipirsim, di serî de fikira min diçe qada şer. Pişt re diçe cem dayîkên ku dilê wan disoje.
Di nava rojeva heyî de gelek mijarên sereke hene. 27’ê Mijdarê salvegera damezrandina PKK’ê bû. Kurdan wekî her sal îsal jî li gelek qadan ev roj bi şahiyan pîroz kir.
Ciwanên kurd li her derê bi çalakiyên xwe balê dikişînin. Afrîneriya ciwanan sînoran nas nake. Geh meş geh jî çalakiyên dagirkirina avahiyekê.
Ez vê carê dixwazim çîroka trajediyekê ya penaberiya cihûyan bi we re parve bikim. Di şerê duyemîn ê cîhanê de, komkujiya herî mezin û hovane bi serê cihûyan de anîn.
“Mirov faşîzmê bi tenê weke kirinên Hîtler û Mûssolînî fêhm bike û wan tenê weke diyardeyeke yekane ya faşîzmê bibîne, mirov dikeve dafika îdeolojiya lîberalîzmê.
Bêguman her însan herî kêm carekê di jiyana xwe de armanca her tiştî lêpirsîn dike. Bersiva vê pirsê gelek caran bi rêbazên cuda hewl tê dayîn ku were dîtin.
Di dîroka baviksalariyê de herî zêde zext li jinan hat kirin û herî zêde bi hest û fikrên jinan hat lîstin. Mînakên wê bi milyonan e.
Rengê hêsirên çavan tune ye, neteweya wan tune ye, lê zimanê wan heye û bi hezaran gotinên wan hene. Carinan gotinek an jî nêrînek jî dikare bibe sedema hêsirên çavên me, carinan jî sedema kêfxweşiyê.
Em gihîştin sala 2024’an, lê di vê salê de jî hestên şênber ên jinan yên hevpar mohra xwe li dîrokê didin.
Çand bingeha xwe ji pêwîstiyan digire. Çanda 8’ê Adarê jî bi vî awayî hat heta roja îro.
Beriya 6 salan weke îro bajarê Efrînê, bajarê ku li aliyekê weke warê zeytûnan û li aliyê din jî weke bajarê jinan dihat binavkirin, hat dagirkirin.
Pêngava “Ji Abdullah Ocalan re azadî ji pirsgirêka kurd re çareseriya siyasî’’ ji 10’ê cotmehê ve dewam dike. Di qonaxa ewil de ev pêngav dengek mezin veda.
Yek ji cejnên civaka êzidî cejna Çarşema Serê Nîsanê ye. Min vê cejnê mereq kir û ez çûm gel dayikek êzidî, min jê pirsî bê ka dikare ji min re behsa erf û adetên vê cejnê bike.
Em berê xwe bidin çûn û hatina di navbera Enqere, Bexda û Hewlerê û encamên wan hevdîtinan.
Ji 10’ê cotmehê ve ji bo şikandina pergala Îmraliyê pêngava bi dirûşma “Ji Abdullah Ocalan re azadî ji pirsgirêka kurd re çareseriya siyasî” hatiye destpêkirin.
Di cîhanekê ku her roja jinan bi têkoşînê derbas dibe, qey mimkun e mirov bêje tundiya li dijî jinan di pêvajoya şer de zêdetir nabe?
Ber bi salvegera 10’emîn ya Fermana 3’yê Tebaxa 2014’an ve êrîşên li dijî êzidiyan bi awayek dijwar dewam dikin.
Heta salvegera fermana 74’an a li dijî civaka êzidî hefteyek jî nemaye, ev demek e weke piştî fermanê her sal ji bo bîranîna êşa Fermanê li Şengalê çalakiyên cuda tên lidarxistin.
Ka em îro jî pirsek bipirsin, gelo xweparastin çi ye, çima divê û bi taybet ji bo jinan çima bingeha her tiştî ye? Rêber Ocalan dibêje; ‘’Xweparastin, polîtîka ewlekariyê ya civaka exlaqî û polîtîk e.