Lê Kobanê! Çi dirêj e wateya navê te. Bila em lal bibin û tenê navê te bimîne li ser zimanê me bes e. Kobanê. Despêk û dawiya tevî wateyan. Parola û bêdawîtiya Baxçê Ronahiyê. Salvegera te hatiye û te tî û birçî, bê kehrebe û bê agir hiştine. Dorpêç e dorpêç e li dor te. Yên bêrû û rûmet, yên kurmî û barbar…
“Ji James Joyce û vir ve em dizanin ku mezintirîn serhatiya jiyana me, kêmasiya serhatiyan e.
Ji bin kavilan, ji bin xwelî û lehiyan, ji nav birînên ku devên xwe vekirine û dixwazin me bixwin re, merheba dîsa! Belkî sed sal, belkî rojek, belkî jî tenê pênc deqe derbas bû.
Te îsal nexwest tevli şanoya pîrozkirina sersalê bibî, te got “Ez nexweş im.
“Dema mirov ji nêz ve mêze dike, tu kes normal (asan, asayî) nîn e.” Pirtûka Eduardo Galeano ya bi navê “Gotinên Ku Dimeşin” bi vê hevoka Caetano Velasa dest pê dike.
Min bipirse ji ewran, ji toza stêrkan, ji gulbehîvên xewnan. Min bipirse ji pisîkên kedîkirî, ji xemgîniyên ebedî û zivistanên goreqetiyayî. Ji min bipirse; pirsên nepirs!
“We în menem
Demek berê çapemeniya me jî ‘nûçeya’ yek ji rojnameya mezin û navdar a ewropî wekî ‘nûçe’ da û got “Kurd yekane gelê mezin ê bêdewlet e ku hatiye parçekirin.
Bila baran bibare. Zivistan hukmê xwe saz bike berf û qeşa bireqisin li ser serê me. Em kurd bin, bimirin. Li Serêkaniyê, li binê kaniyê, li ser darên zeytûnan bimirin. Kurdno! Mirin çi xweş e.
Ên ku Umberto Eco xwendibin, dizanin ku her pirtûkek wî çawa derya û arşîvek bêser û ber e. Jixwe ji romanên wî re jî “Eco - Roman” tê gotin. Ew bi serê xwe ekolek e.
li ser kursiyên rûniştinê
Adorno dibêje “mal qediya” (ku em bêjin “xelas-xilas bû” dê wekî; “mal rizgar bû” bê fêmkirin loma dibêjim qediya) lê ku mala rastîn giyan û bedena însan be dê mal çawa ‘biqede?’ An jî mala ku diqede...
Bi çavên xerîban li te dimêzîne yan jî bi çavên xerîb, ecêb, kor, nîvkor, şaşwaz...
Ku mala bayê hebûya ew ê tu bûyayî, ku tu hebûyayî dê mala bayê jî hebûya, bê tebat û tim rêwî tim nêvî.
Çima sendrom? Lewre di 26’ê îlona 1994’an de ferîbotek Estonyayê ya tam li keviya behra Baltikê ye, hêdî hêdî noq dibe û 852 rêwiyên piraniya wan avjenên çak in difetisin; tenê 137 rêwî ji mirinê...
Me tu bi çend quruşên
Di van rojên karantînayê de dixwazim bi helbestekê li deriyê we bixim û “gomlegek” diyarî we bikim:
Ez û barana sibehê bi hev re meşiyan, kulîlkên berbaranê li me mêze kirin.
Demek berê “lênûskên winda” wekî îşaretekê ketibû bîra min, çi dinivîsand xwe tê de dida der lê lênûskên min winda nebûn. Niha çar lênûskên min bi rastî jî winda ne.
Ji me re qala çi dike? Vê barana ku xwe li reşahiya şevê veşartiye bi pistepist behsa kîjan heyamên borî û rojên hatî dike? Xuya ye ku li vê dûrahiyê û li wê nêzîkatiyê li hin tiştan digere, bi...
Arşîvên kurdan tije pêşnûma, bername û hedefên li ser yekitiya kurdan û dijberê wê ne.
Berê dema ku dewleta tirk û hevkarên wê kurd nas nedikirin, mînak dema ku di pêşbaziyan de Dêrûl Zehferan dihat pirsîn digotin; “Li Artvînê ye” li zora min diçû lê niha li xweşa min diçe û dibêm;...
dilê te jî bi pîlan dişixule
Darên Efrînê dikin zarezar hê jî li bazara talanê. Pelên wan dibin xwelî û bi ser serê mirovahiyê de diweşin.