
Kambax e jibîrkirin
Li goristaneke me ya pirbûyî ji goran, digeriya Welat. Goristaneke bûye warê mişextan. Li vê goristana di sînga çolê de cih digirt, mîna 2 hezar 500 mirovên çiyayî, hewdên kulîlkên çiyayî hebûn.

Li goristaneke me ya pirbûyî ji goran, digeriya Welat. Goristaneke bûye warê mişextan. Li vê goristana di sînga çolê de cih digirt, mîna 2 hezar 500 mirovên çiyayî, hewdên kulîlkên çiyayî hebûn.
Têkiliya dayika me ya bi me re, têkiliya me ya bi me re diyar dike. Têkiliya me ya bi me re, têkiliya me ya bi derdorê re kifş dike.

Asta kûrbûn, bilindbûn û dijwariya êrîş û şerê pergala serdest a li hember çanda jin-dayikê, di heman demê de asta hêz û vîna jinê jî nîşan dide
Sernavê nivîsa min gotinek pêşiyên me kurdan e. Gotinek kurt e, lê wateyeke wê ya mezin heye. Ji ber di xwezayê de her lawir bi kevilê xwe, her mirov bi çand û cilên xwe tên nasîn.
Ji mehan heyva gulanê bû; berfa zozanan diheliya, avên çem û rûbaran boş bûbûn. Sibê zû rabû ser xwe, cotek nan û hinek pêxwarin kir nav paçekê û li çelteyê xwe dagirt.

Carna li hember tiştên çêdibin û mirov jê re şahidiyê dike peyv hêza vegotinê winda dikin. Hest lal û pênûs stewr dimînin.
Li ser dergûşa xwişka min dilorand dayika min
Erê delala min dizanim wê jiyan bibe jan

Reşbûn çavên jiyanê. Mîna tûdirkan dibiriqîn. Du çavên mîna kaniyek avzê ji ken û coşê dibiriqîn li ser rûyê wê yê heyva çardeşevî li ber teşe girtîbûn û şahidiya navê wê dikirin li her kêliya demê.

Kesên bi dîroka Kurdistanê re eleqeder, kêm zêde zirar û ziyanên Alayên Hemîdiyeyê dane gelê kurd dizanin.

Meha remezanê di çanda îslamê de wekî meheke pîroz tê pênasekirin. Bi wateyeke din meha xwe paqijkirina ji guneh û heramiyan e.

Roja 22’yê Nîsanê, Roja Rojnamegeriya Kurdî bû. Bi boneya rojê cigîra rêveberê giştî yê ragihandin û çapemeniyê yê -Wezareta Rewşenbîrî ya Hikûmeta Herêma Kurdistanê Niyan Ehmed di kanaleke...

Di van rojan de em zêdetir di kudikên dilê xwe de bi şîrê xwedawendan helbestan dimeyînin ji wan re.

Erê, em çil milyon kurd hene li vê cîhanê. Welatê me yek e; anku Kurdistan. Em yek gel û netew in; anku kurd. Zimanê me yek e; kurdî. Çanda me, folklora me, êş û azarên me, ken û giriyê me yek in.

Li ser axa welatê me çîroka her tiştî heye. Çîroka baranê, keviran, heriyê, her kulîlkê û her zindiyan. Tu kevir tenê ne kevir e. Keç, kur, dayik, bab, hezkiriya kesekê ye wî kevirî bi wate dike.

Qudsê ji min re wisa got: “Îro tenê di nava du saetan de, di sînga bajarê min de

Ji bo me dem payîzeke serboriye. Li navser û cênikên min û payizê kitûmatên belekiyan wekî xetên pişta pilingekê xwe li ser rûyê demê vezelandine.