Sedsala dawî dîroka kurdan bi lêbandin û îxanetan hatiyê nivîsîn. Li Rojava bi Fransa re, li Başûr bi Îngîltere, li Bakur bi osmanî û tirkan re ji bo azadiyê şer hatibe meşandin jî, di dawî yê de ji pişta xwe derba xincera îxanetê xwarin e û bi qirkirinan re rû bi rû mane.
Di vî şerê Îran û DYAyê de çîrûskeke hêvîbar ronahiyê dide. Bi yekîtiya hêzên kurdan ên li Rojhilat re, sekn û helwesta 'rêya sêyemîn' ango aliyê civakê hat ragihandin.
Em bi hinceta dijmin rê û derfetan nade me, em dest ji pêkanîna erkên welatparêziyê berdidin û hemû gunehebariyê dikin stûyê dijminên xwe. Ev şaşitiyeke xetere û radestbûna dijmin e.
Di vê pêvajoya şerê parastina rêmeta kurdan û Rojava de, bi dilsojiya wendahiyên me re du tiştên ji bo pêşerojeke baş bên avakirin derketin holê; yek, şervanî û rûmetdariya kurdan, du jî tifaqa nav kurdan. Şerê Rojava hemû ol û mezheb û partiyên kurdan li qadan gihandin hev û kirin yek. Bi hev re herikîna qadan re, dilê hemû kurdan bi hev re lê da û ji nav lêvên hemû kurdan dirûşma, ‘Yek e yek e yek e, gelê kurd yek e’ bû dirûşma herî berz.
Di girtîgehê de weke her hevalên xwe ji bo min rêya têkiliya bi derve re ya xurt û sereke bû. Geşedan û pêşketinên li welat me bi piranî ji rojnameya Azadiya Welat dizanîn. Ji bo lêkolînên me yên taybet jî çavkaniyeke sereke bû.