Tirkiye, Îran, Sûriye û Iraq her çiqas ji bo serdestiya Rojhilata Navîn bi hev re di nav şer û nakokiyan de bin jî, di mijara maf û hiqûqên kurdan de her tim li hev tên û li dijî kurdan bi hev re tevdigerin. Ev tifaqa li dijî kurdan zêdetirî sedsal e didome: kurd tên tunehesibandin, mafên kurdan tên binpêkirin, kurd bi komkujiyan tên kuştin, kurd tên girtin û koçberkirin.
Di pirsgirikên civakî de rê û rêbazên çareseriyê li gor armancan cuda dibin. Ku armanc domandina zilm û zordariya desthilatdaran be; rê demogojî ye, rêbaz jî peyva ‘xwişk û biratî’yê ye.
Ev rojên ku di Rojhilata Navînde tên jiyîn ne rojên ji rêzê ne.
Tifak bi wateya xwe ya ferhengî mirov dikare bêje ku ev pevy ji bo lihevkirin û lihevhatinê tê bikaranîn. Bi taybetî jî lihevkirina di navbera dewletan an civakan de yekitiyê bi xwe re ava dike.
Li Asyayê û Rojhilatê Navîn rojên dîrokî têne jiyîn. Mixabin ev dîrok dê ne bi awayekî erênî bê bibîranîn. Dê wekî trajediya mirovahiyê bê bibîranîn.
Ev analîz, destana Binevşa Narîn û Cembelî Mîrê Hekarî ya wêjeya devkî ya kurdî li gor prensîbên trajediya modern a Arthur Miller, ku di gotara wî ya “Tragedy and the Common Man” (1949) de hatine...
Geşedanên ku ji cotmeha 2024an vir ve di hêla siyasî û civakî de di mijara kurdan de pêk tên, ji aliyê birêz Ocalan ve wekî damezirandina "Aştî û Civaka Demokratîk" hat binavkirin.
Li ser vexwendina Bahçelî ku Birêz Abdullah Ocalan bê meclîsê û banga fesihkirina PKKê bike, salek derbas bû. Vexwendina Dewlet Bahçelî ne tenê ji bo ku Abdullah Ocalan banga fesihkirina PKKê bike bû.
Salek di ser pêvajoya aştî û demokrasiyê re derbas bû. Her çend geşedanên vê pêvajoyê ne bi temamî li gorî pêwistiyên pêvajoyên bin jî, bi pêşengî û înîsiyatîfa Ocalan gelek gav hatin avêtin.
Di van rojan dawî de, li Tirkiyeyê geremoleke ecêb heye. Hema bêje her roj di derheqê şaredariyên CHPê de dozên nû tên vekirin û herî dawî derbarê Îmamoglu de jî doza sîxurtiyê hat vekirin.