Li hember vê daxwaza hikûmeta faşîst a Şara aliyê kurd li ber xwe dide û dibêje, ‘Em naxwazin asîmîle bibin, em dixwazin entegre bibin’. Bi awayekî din, kurd dibêjin, ‘em parçeyek ji civaka Sûriyeyê ne, ne parçeyekî civaka ereb in’.
Kurd bi şev û roj vê pirsê ji xwe dikin: Gelo vê carê jî em tên xapandin? Li her çar aliyê Kurdistanê hêzên desthilatdar gava hewceyî kurdan dibin sozên qelew didin, lê gava xwe digihînin firehiyê, tifa xwe dadiqurtînin û berovajî sozên xwe tevdigerin. Bi taybetî li bakurê Kurdistanê gelê kurd dixwaze hêvîdar be. Gel aştî û aramiyê dixwaze. Rêya aştî û aramiyê rawestandina çekan, destpêkirina hevdîtinên çareserkirina pirsgirêkan û avêtina gavên vê yekê bûn. Gavên werin avêtin dema ku bi du aliyan bin xwedîqîmet û hêza pêkanînê ne.
Di şerê navbera Îran û Amerîka, Îsraîlê de, hilweşandina rejîma Îranê ya bi rêya lêdanên hewayî wê di demeke kin de çareseriyeke ew dixwazin bi xwe re neyne û rewşa gelemperî dijwartir bike. Divê Amerîka û Îsraîl li rêyên destekdana mixalefeta Îranê bigerin û hewil bidin rejîmê bi serhildanên hundirîn têk bibin.
Di salên piştî 2011an de gava DAIŞ ji bo tundî û dijwariya xwe bide der û tirsekê li ser cîhanê çêke dest bi serjêkirinên curbicur kir, serê xencerê gihîşt welatên ewropî û Amerîka û bi vê sedemê ferq kirin, ku benê cinawirê afirandine ji destê wan derdikeve.
Pêdiviya kurdan îro ji her demê zêdetir bi hevkarî, yekîtî û xwedîderketina li her çar parçeyên Kurdistanê heye. Îro Amed Mahabad e, Qamişlo ye, Hewlêr e. Îro Hewlêr Kirmanşan e, Efrîn e, Wan e. Îro Sinê Dêrsim e, Kobanî, ye Kerkûk e. Divê îro kurd tev yek dil, yek mêjî, yek hest û raman roj bîst û çar saet li qadan bin.
Cîhana ji ber terorîstên DAIŞ‘ê ketibû nav tengezariyeke mezin, her roj kuştî dida û bêçaretî dijiya, bi saya têkoşerên kurd hilmeke wêrekiyê kişand û gihîşt aramiyê.
Li Tirkiyê ji aliyê dewletê û saziyên wê ve bi awayekî nedîtî xwedîderketin û pîrozkirina sedsaliya “Komara Tirkiyê” derdixin ber perên ezmanan. Hersal ev yek dikirin, lê îsal bi awayekî nedîtî dikin.
Şerê di navbera Israîl û Hemasê de, rê li ber rojevên heyî û yên girîng girt. Îro hema hema di hemû çapemeniyan de li ser vî şerî nûçe tên çêkirin, şîrove tên kirin û dîplomasî tê birêvebirin.
Gelo li nav kurdan keseke/kesekî pirtûkeke li ser rêzimana kurdî nenivîsiye maye? Kî du peyvên kurdî hîn bibe, kî du rojan perwerdeyeke kurdî bibîne, kî were ser saziyeke bi kurdî mijûl dibe, kî çend...
Ji bo her mirovê/her mirovî ne wisa hêsan e, bi xeyalên xwe yên zaroktiyê ve girêdayî bimîne.
Di vê çileyê zivistanê de dewleta Tirk bi hezaran leşkerên xwe bi ser qadên gerîlan de dişîne, da ku wan bikuje.
Di roja me de cîhan pir hatiye tevlihevkirin. Ne serî diyar e, ne binî. Li giştiya cîhanê pirsgirêkên nehatine çareserkirin hene.
Kurd di her sala nû de hêviyên xwe diparêzin, ne salek, ne du sal, ne deh sal, ev sed sal in, diparêzin. Hêviya kurdan jiyaneke wek her miletî ye: li ser axa xwe, azad, wekhev û bê tirs bijîn.
Heta mû bi zimanê me ve were emê bibêjin û biqêrin: Divê qada hewayî ya Rojavayê Kurdistanê li balefirên şer were qedexekirin û ev qad were ewlekirin.
Gava mirov li rewşa me kurdan dinêre, ji ber binpêkirina mafan mirov xemgîn dibe. Bi milyonan kurdên bê nav, bê nasname, bê fermiyet, bê welat, bê maf û pişkî her aliyê cîhanê bûne.
Ji bo her netewekê, her gelekî girîngiya zimanê dayikê bi sedemên hevbeş û yên cuda hene. Sedemên hevbeş, hebûna çand, dîrok, kevneşopî û nirxên jiyanî yên gelekî dikin gel, an netewekê dikin netew e.
Axa me tevî sererd û binerdên xwe heta kengî wê bê talankirin û em ê lê temaşe bikin?
Birîna kurdan a herî xwîndar û bêderman Helebçe ye. Ji ber ku, ev birîna di sala 1988’an de hat vekirin hîn jî nehatiye dermankirin û xwîn û nêm jê diherike.
Ji sazbûna dewleta Medan a bi navê împaratoriya Medya di sala 612’an de heta roja me bê navber li ser axa welatê me Newroz tê pîrozkirin.
Di pîrozbahiyên cejna Newrozê de him gelê kurd ê her çar parçeyên Kurdistanê, him kurdên li derveyî welêt dijîn û him sazî, rêxistin û partiyên kurdan bi coş û dengekî hevbeş peyama «-«Yekîtiya...
Hilbijartinên 31’ê adarê ji AKP’ê re bû heneka 1’ê Nîsanê û dawî li siltaniya 20 salan anî. Êdî dem dema çûna hilbijartinên pêşdem e.
Di rojevê de du mijarên girîng ên tirk û bi taybetî kemalîst pê har bûne û diteqin lê ji dest wan êdî tiştekî karibin bikin nayê, ji ber ku nemaye, hene:
Hêzên bi hev re hevalbendiya demeke serdestiyê kirine, bi têkçûna yekî ji wan re têkçûna yên din jî misoger dibe. Mînaka vê ya herî balkêş têkçûna Mûsolînî li Îtalya di serdema Hîtler de ye.
Tirkitiya li ser bingehê kemalizmê hat avakirin bi pêkanînên qirkirinan û polîtîkayên asîmilasyonê sed sal li pey xwe hişt. Di van sed salan de armanc tinekirina ziman, çand, dîrok û hebûna kurdan bû.